Verscholen in de uitgestrekte poldervlakte van Wulveringem rijst het kasteel Beauvoorde op als een markant en historisch baken in het landschap. De oorsprong van het domein gaat vermoedelijk terug tot de twaalfde eeuw, toen hier een versterkte site ontstond die controle uitoefende over het omliggende poldergebied. De vroegste met naam bekende bewoner is Jan de Valuwe, die in 1408 als eigenaar wordt vermeld en het domein als leen organiseerde, wat wijst op het feodale belang van de site.
In de zestiende eeuw werd Beauvoorde herhaaldelijk getroffen door de onrusten van de godsdienstoorlogen. In 1584 werd de burcht door de geuzen in brand gestoken, wat zware schade aanrichtte. Enkele jaren later, rond 1600, liet Jacob de Bryarde, hoogbaljuw van Veurne, het kasteel grondig heropbouwen. Hij gaf het gebouw een uitgesproken renaissancistisch karakter, met trapgevels, sierlijke vensterpartijen en een evenwichtige, representatieve compositie die paste bij zijn bestuurlijke status. Reeds in 1573 was de naam Beauvoorde in gebruik gekomen, ontleend aan een gelijknamig familiebezit in het grensgebied met Noord-Frankrijk. Deze naam zou blijvend verbonden blijven aan het kasteel.
Gedurende meer dan twee eeuwen bleef Beauvoorde in handen van de familie de Bryarde. In de loop van de achttiende en vroege negentiende eeuw verloor het kasteel echter geleidelijk zijn residentiële functie en raakte het in verval. In 1838 kwam een einde aan het langdurige familiale bezit, waarna een periode van verwaarlozing volgde.
Een beslissende wending kwam er in 1875, toen jonker Arthur Merghelynck het kasteel verwierf. Merghelynck, afkomstig uit een vooraanstaande Veurnse familie, was een gepassioneerd kunstverzamelaar en historicus met een uitgesproken belangstelling voor de zeventiende eeuw. Met de steun van Jozef Vinck, stadsarchitect van Veurne, liet hij het kasteel zorgvuldig restaureren. Daarbij werd gestreefd naar een historisch verantwoorde herwaardering van het gebouw, eerder dan naar een romantiserende heropbouw. Tegelijkertijd liet hij rondom het kasteel een park aanleggen waarin Franse en Engelse landschapsprincipes werden gecombineerd, met formele zichtassen, waterpartijen en schilderachtige boomgroepen.
Het interieur van het kasteel werd door Merghelynck ingericht als een coherent geheel, waarin architectuur, meubilair en decoratie nauw op elkaar waren afgestemd. Hij bracht er een uitzonderlijke collectie zeventiende-eeuwse kunst- en gebruiksvoorwerpen samen, waaronder meubelen, wandtapijten, schilderijen, zilverwerk en keramiek. Beauvoorde groeide zo uit tot een uniek verzamelaarshuis dat niet enkel de geschiedenis van het gebouw weerspiegelt, maar ook de esthetische en intellectuele idealen van zijn eigenaar.
Omdat Arthur Merghelynck kinderloos bleef, besloot hij in 1902 het kasteel en zijn collectie te schenken aan de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Hiermee verzekerde hij het voortbestaan en de publieke bestemming van zijn levenswerk. Sinds 1998 worden het kasteel en het omliggende domein beheerd door Erfgoed Vlaanderen vzw. Dankzij dit beheer bleef kasteel Beauvoorde bewaard als een uitzonderlijk ensemble waarin middeleeuwse oorsprong, renaissance-architectuur en negentiende-eeuwse verzamelcultuur op harmonieuze wijze samenkomen.