Het Bulskampveld vormde eeuwenlang een uitgestrekt en vrijwel ononderbroken heidegebied tussen Brugge en Gent en gold als het grootste heidelandschap van het Graafschap Vlaanderen. Dit open, schrale gebied werd gekenmerkt door woeste gronden, vennen en zandige bodems, en speelde een belangrijke rol in de middeleeuwse en vroegmoderne landschapseconomie. Het terrein werd gebruikt voor begrazing, turfwinning en houtkap, en fungeerde daarnaast als jachtgebied voor de hogere adel.
Rond het einde van de 18de eeuw trad een eerste belangrijke verandering op. Lambert Malfait, die bekendstaat als de eerste heer van Bulskampveld, liet omstreeks 1800 een bestaande hoeve verbouwen tot een bescheiden kasteel. Deze ingreep markeerde het begin van de geleidelijke transformatie van het heidelandschap tot een meer gecultiveerd domein met residentiële ambities. Het kasteel bleef echter aanvankelijk beperkt van omvang en uitstraling.
In 1838 kwam het volledige Bulskampveld in handen van de Luikse familie De Meeus, een invloedrijke industriële en adellijke familie die haar fortuin had opgebouwd in de financiële en industriële sector. Onder hun beheer werd het domein systematisch uitgebouwd en verfraaid. De grootste ingreep volgde na 1876, toen graaf Henri de Meeus het Bulskampveld erfde. Hij besloot het bestaande kasteel te vervangen door een nieuw, ruimer en representatiever gebouw dat zou dienen als zomerresidentie.
Voor het ontwerp deed hij een beroep op de Luikse architect Clément Léonard. Deze ontwierp een monumentaal landhuis in een sobere neogotische stijl, die aansloot bij de romantische herwaardering van de middeleeuwse architectuur in de 19de eeuw. Het kasteel combineerde statigheid met terughoudendheid en paste zich bewust in het omliggende landschap in. Tegelijkertijd werd het domein heringericht, met dreven, bosaanplantingen en open ruimten die het vroegere heidelandschap deels reorganiseerden maar niet volledig uitwisten.
Aan het begin van de 20ste eeuw veranderde het eigenaarschap opnieuw. Grote delen van het Bulskampveld kwamen in handen van de familie Lippens, die het domein verder beheerde als privébezit. In de loop van de 20ste eeuw groeide echter het besef van de landschappelijke, ecologische en recreatieve waarde van het gebied. Dit leidde ertoe dat de familie Lippens het domein in 1970 verkocht aan de provincie West-Vlaanderen.
Drie jaar later, in 1973, werd het voormalige Lippensgoed opengesteld voor het publiek als provinciaal recreatiedomein. Daarmee kreeg het Bulskampveld een nieuwe maatschappelijke functie, waarbij natuurbehoud, educatie en recreatie centraal kwamen te staan. Het kasteel werd grondig gerestaureerd en aangepast aan deze nieuwe bestemming, met respect voor zijn historische en architecturale waarde.
De kelderverdieping werd ingericht als natuur- en milieueducatiecentrum, waar bezoekers inzicht krijgen in de ecologische rijkdom van het Bulskampveld en de bredere regio. Het gelijkvloers werd omgevormd tot streekbezoekerscentrum, met aandacht voor de geschiedenis van het Houtland, de menselijke ontginning van het landschap en de wisselwerking tussen natuur en cultuur. Zo fungeert het kasteel vandaag niet langer als private residentie, maar als een open en educatieve plek waar het eeuwenoude verhaal van het Bulskampveld tastbaar en toegankelijk wordt voor een breed publiek.