Het verhaal van het kasteel Ten Broucke begint aan het einde van de vijftiende eeuw. In 1484 gaf Filips Uuten Zwane het leen Ten Broucke in pand aan Joris van Crombrugghe. Een jaar later, in 1485, verwierf deze laatste de heerlijkheid in Wielsbeke, waarmee voor het eerst sprake is van een kasteel Ten Broucke. Het domein ontwikkelde zich in deze periode tot een feodale residentie met bestuurlijke en agrarische functies binnen de heerlijkheid.
In de daaropvolgende eeuwen kende het kasteel een bewogen geschiedenis. Het oorspronkelijke gebouw werd op een bepaald ogenblik door brand verwoest. Rond 1780 volgde een heropbouw, waarbij een vierhoekig, omgracht kasteel werd opgetrokken op een oude motte. Het kasteel was bereikbaar via een stenen brug en werd omgeven door een zorgvuldig georganiseerd domein. Links van het hoofdgebouw bevond zich het neerhof, terwijl aan de rechterzijde paardenstallen, koetshuizen en een oranjerie werden aangelegd. Deze indeling weerspiegelde de klassieke structuur van een achttiende-eeuws adellijk landgoed, waarin woonfunctie, economie en representatie met elkaar werden verbonden.
Het huidige uitzicht van het kasteel gaat terug tot omstreeks 1870, toen de adellijke familie van der Bruggen het gebouw opnieuw liet optrekken in neoclassicistische stijl. Deze heropbouw gaf het kasteel een sobere, evenwichtige architectuur die aansloot bij de heersende esthetische opvattingen van de negentiende eeuw. Vanaf 1895 vestigde baron Maurice van der Bruggen zich er permanent. Hij was voordien woonachtig in Wingene, waar hij burgemeester was geweest. Daarnaast speelde hij een vooraanstaande rol op nationaal niveau. Vanaf 1888 zetelde hij voor de Katholieke Partij in het parlement en tussen 1899 en 1907 bekleedde hij achtereenvolgens ministerposten voor Landbouw, Nationale Gezondheid en Schone Kunsten. Onder zijn bewoning fungeerde Ten Broucke niet alleen als privéresidentie, maar ook als ontmoetingsplaats voor politieke en maatschappelijke activiteiten.
Na het overlijden van het kinderloze echtpaar van der Bruggen kwam het kasteel in 1935 onder het beheer van een erfgenaam, baron Peers de Nieburgh. Hij besloot het domein te verpachten aan de Katholieke Studenten Actie. In deze periode kreeg het kasteel de naam Hernieuwenburg en werd het ingericht als kampheem en studiecentrum voor de K.S.A. West-Vlaanderen. Deze nieuwe bestemming bracht een ingrijpende wijziging in het gebruik van het domein met zich mee, waarbij de nadruk verschoof van privébewoning naar collectieve en educatieve functies. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep het domein schade op en werden enkele bijgebouwen door de Duitse bezetter vernield.
In 1964 verwierf de gemeente Wielsbeke het kasteeldomein. Hiermee werd Ten Broucke definitief een publiek bezit. Na aanpassingswerken werd het gebouw vanaf het einde van 1970 in gebruik genomen als gemeentehuis. Sindsdien vormt het kasteel het administratieve en symbolische hart van de gemeente Wielsbeke en neemt het een centrale plaats in binnen het lokale bestuur en het maatschappelijke leven. Het domein verenigt vandaag eeuwen geschiedenis met een hedendaagse publieke functie, en blijft zo een belangrijk herkenningspunt binnen de gemeente.