Valère Vanden Bogaerde, burgemeester van Izegem, nam aan het begin van de 20ste eeuw het initiatief om net buiten het toenmalige stadscentrum een residentieel ensemble te laten oprichten, bestaande uit twee landhuizen en een conciërgewoning. Hoewel het idee van hem uitging, waren het vooral zijn twee oudste zonen, Emile en Gaspard Vanden Bogaerde, die de plannen concreet maakten en instonden voor de realisatie ervan. Voor het ontwerp werd een beroep gedaan op Jules Vercoutere, stadsarchitect van Izegem, die zowel de kastelen Wolvenhof en Wallemote als de bijhorende bijgebouwen vormgaf.
In 1912 ging men over tot de bouw van de kastelen en de aanleg van de omliggende parken. Het Wolvenhof werd bestemd als woning voor Emile Vanden Bogaerde. Zijn persoonlijke betrokkenheid bij het project blijkt nog steeds uit de aanwezigheid van zijn initialen, die discreet zijn aangebracht op de leuning van de brug die toegang geeft tot het domein. Architecturaal sluit het Wolvenhof aan bij de vormentaal van de 18de eeuw, met een evenwichtige compositie en klassieke details. Deze bewuste stijlkeuze weerspiegelt de ambitie van de familie om zich te spiegelen aan de welgestelde adellijke families van het Ancien Régime en hun maatschappelijke positie te onderstrepen via een statige, historiserende architectuur.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het Wolvenhof door de Duitse bezetter ingepalmd en tijdelijk ingericht als gevangenis. Het kasteel verloor in die periode zijn residentiële functie en werd ingezet voor militaire doeleinden, wat een zware belasting vormde voor het gebouw en het interieur. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het domein opnieuw bezet door Duitse troepen, waarmee het kasteel voor de tweede maal werd meegesleurd in het oorlogsgeweld dat de regio trof.
Na de oorlog bleef het Wolvenhof in handen van de familie Vanden Bogaerde. Tot in 2006 werd het kasteel bewoond door nakomelingen van de oorspronkelijke bouwheren, waardoor de familiale band met het domein gedurende bijna een eeuw behouden bleef. Na het vertrek van de laatste bewoners raakte het kasteel echter in verval en stond het jarenlang leeg, met toenemende tekenen van verwaarlozing.
Na een grondige renovatie zijn er inmiddels plannen om het Wolvenhof opnieuw een toekomst te geven. Er wordt gedacht aan een gemengde herbestemming, waarbij het kasteel plaats zou bieden aan een horecazaak, kantoorruimtes en een kleinschalige bed and breakfast met drie kamers. Met deze nieuwe invulling wil men het historische karakter van het gebouw respecteren en tegelijk het Wolvenhof opnieuw verankeren in het maatschappelijke en economische leven van Izegem. .