Het goed Ten Torre behoort tot de oudste historische domeinen van de Brugse rand en wordt voor het eerst vermeld in 1353. Door zijn strategische ligging en uitgestrekte gronden kende het domein doorheen de eeuwen een uitzonderlijk gevarieerde eigendomsgeschiedenis. Het kwam achtereenvolgens in handen van invloedrijke figuren uit de Europese en lokale machtsstructuren, waaronder koning Frans I van Frankrijk, keizer Karel V, verschillende burgemeesters van Brugge en talrijke baronnen. Deze opeenvolging van eigenaars onderstreept het politieke en economische belang dat Ten Torre lange tijd heeft gehad binnen het grafelijke en later Habsburgse Vlaanderen.
Oorspronkelijk bevond zich op het domein een jachtpaviljoen, passend bij de bosrijke omgeving en de aristocratische jachtcultuur van de late middeleeuwen en de vroegmoderne tijd. In 1843 liet baron Hector le Bailly de Tilleghem op de fundamenten van dit paviljoen een nieuw kasteel oprichten. Dit gebouw vormde een statige residentie die beantwoordde aan de woon- en representatiebehoeften van de negentiende-eeuwse adel.
Een ingrijpende wending in de architecturale geschiedenis van Ten Torre volgde in 1895, toen Joseph de Meester de Ravenstein het kasteel liet heropbouwen. Voor deze transformatie werd een beroep gedaan op architect Stefaan Mortier, die het gebouw een uitgesproken neogotisch karakter gaf. De heropbouw resulteerde in het waterkasteel zoals we het vandaag kennen, met zijn toren, trapgevels, kantelen en zorgvuldig uitgewerkte details die verwijzen naar de romantische herwaardering van de middeleeuwse architectuur aan het einde van de negentiende eeuw.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel, net als vele andere adellijke residenties, ontruimd door zijn bewoners. De familie de Meester de Ravenstein week uit naar Nederland, terwijl Duitse officieren Ten Torre tijdelijk in gebruik namen. Ondanks deze bezetting bleef het gebouw grotendeels gespaard van zware vernielingen. In 1919 kwam het kasteel door erfenis in handen van Adrien de Schietere de Lophem, schoonzoon van Joseph de Meester de Ravenstein, waarmee het domein binnen de adellijke sfeer bleef.
Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Ten Torre opnieuw opgeëist door de Duitse bezetter. De Wehrmacht installeerde er een militaire bezetting, waarbij de toren permanent werd gebruikt als wacht- en observatiepost. Deze militaire aanwezigheid liet sporen na, maar het kasteel behield zijn structurele integriteit.
Na het overlijden van José de Schietere de Lophem, de laatste adellijke bewoonster van Ten Torre, kwam een einde aan een eeuwenlange aristocratische bewoning. In 1996 werd het kasteel verkocht aan Pierre Caron, waarmee een nieuwe fase in de geschiedenis van het domein aanbrak. In 2004 werd Ten Torre verworven door de familie Vincke, die het kasteel liet restaureren met respect voor zijn historische en architecturale waarde.
Bij de zoektocht naar een duurzame en eigentijdse herbestemming ontstond in 2019 het idee om het imposante waterkasteel om te vormen tot een vakantieverblijf. Na een grondige herinrichting kreeg Ten Torre een nieuwe functie als luxueus en sfeervol verblijf, waarin de rijke gelaagdheid van het verleden wordt gecombineerd met hedendaags comfort. Zo blijft het kasteel niet enkel een tastbare getuige van zijn lange geschiedenis, maar ook een levendige erfgoedsite met een toekomstgerichte invulling.