Het huidige kasteel Bloemenoord werd opgetrokken tussen 1905 en 1908 in opdracht van Léon van Wint-Carton, telg uit een vooraanstaande familie en actief binnen het politieke en maatschappelijke leven van zijn tijd. De bouw ging gepaard met een gedeeltelijke heraanleg van een ouder landhuis dat zich reeds op het domein bevond. In plaats van een volledige afbraak werd gekozen voor een transformatie die het bestaande volume integreerde in een nieuw, representatief geheel. Voor het ontwerp werd een beroep gedaan op de Gentse architect L. Morial, die het kasteel vormgaf in een neo-Franse renaissancestijl, een stijlrichting die aan het begin van de twintigste eeuw bijzonder geliefd was bij de burgerlijke en adellijke elite.
Het kasteel kreeg een symmetrische opbouw met een uitgesproken horizontale geleding, rijk uitgewerkte gevels en decoratieve elementen die verwijzen naar de Franse renaissance-architectuur van de zestiende eeuw. Kenmerkend zijn de natuurstenen omlijstingen, de verzorgde dakpartij en de evenwichtige verhouding tussen hoofdvolume en nevenaccenten. Het geheel ademt een zekere elegantie en ingetogen monumentaliteit, passend bij de statige functie die het gebouw van meet af aan vervulde.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd kasteel Bloemenoord bezet door Duitse troepen. In deze periode onderging het gebouw enkele functionele aanpassingen, waaronder de installatie van een uitkijkpost op de toren, die diende voor observatie en controle over de omgeving. Deze ingrepen bleven beperkt en tastten het architecturale karakter van het kasteel slechts in geringe mate aan.
Na de oorlog kwam het domein, inclusief het koetshuis, in handen van de gemeente. Het kasteel werd ingericht als gemeentehuis en groeide uit tot het administratieve hart van de lokale gemeenschap. Het omliggende park werd aangekocht door de broeders Xaverianen, die er een rusthuis oprichtten. In 1955 werd het koetshuis, dat intussen dienstdeed als postkantoor, gesloopt om plaats te maken voor infrastructuurwerken en een parking, een ingreep die het oorspronkelijke ensemble gedeeltelijk aantastte.
In 1978 verwierf de stad het laatste resterende groengebied rondom het kasteel, waardoor het domein opnieuw een zekere ruimtelijke samenhang kreeg en voor het publiek toegankelijk werd. In 1981 werd aan het bestaande gebouw een conciërgewoning toegevoegd, aangepast aan het oorspronkelijke volume maar duidelijk herkenbaar als een latere uitbreiding.
Na de gemeentefusies bleef kasteel Bloemenoord een centrale rol spelen in het lokale bestuur. Het fungeert sindsdien als administratief centrum van de gemeente en herbergt tevens een afdeling van de stedelijke bibliotheek, waardoor het gebouw een publieke en culturele functie kreeg die aansluit bij zijn representatieve karakter.
In 2011 werd het kasteel opgenomen op de lijst van voorlopig beschermde monumenten. Deze erkenning is gebaseerd op zowel de architecturale waarde van het gebouw als op zijn historische betekenis binnen de ontwikkeling van de gemeente. Kasteel Bloemenoord vormt daarmee een belangrijk getuigenis van vroeg twintigste-eeuwse landhuisarchitectuur en van de bestuurlijke geschiedenis van de streek.