Het kasteel vindt zijn oorsprong in de veertiende eeuw en ontleent zijn naam aan Katelijne Coudekeuken, die als eerste bekende bewoonster wordt vermeld. Over de vroegste bouwfase is slechts fragmentarische informatie bewaard gebleven, maar vast staat dat het domein in de late middeleeuwen functioneerde als een omwalde residentie met een agrarische en bestuurlijke rol binnen het omliggende landschap.
In 1718 nam burggraaf de Nieulant de Pottelsberghe zijn intrek in het kasteel. Onder zijn bewoning behield het domein zijn adellijk karakter, maar structurele investeringen bleven beperkt. In de loop van de negentiende eeuw zette een langdurige periode van verval in. Tegen 1880 was het kasteel in een zeer slechte staat en verloor het zijn residentiële functie. Het gebouw werd toen bewoond door landbouwer Romanus Maene, wat de verarming en het gewijzigde gebruik van het voormalige adellijke goed illustreert.
Rond de eeuwwisseling kwam een keerpunt in de geschiedenis van het kasteel. Omstreeks 1900 werd het aangekocht door baron Jozef Kervyn de Lettenhove, die besloot tot een grondige heropbouw. Hij gaf opdracht aan de Brugse architect Charles De Wulf, een invloedrijke figuur binnen de neogotische en historiserende architectuur van zijn tijd. Bij deze verbouwing werd een groot deel van het oude kasteel gesloopt, maar het historische poortgebouw en een gedeelte van de achtergevel bleven behouden en werden geïntegreerd in het nieuwe ontwerp. Zo ontstond een kasteel waarin middeleeuwse restanten en een vroegtwintigste-eeuwse architecturale visie met elkaar werden verbonden.
Tijdens de Achttiendaagse Veldtocht, van 14 tot 28 mei 1940, speelde het kasteel een rol in de recente Belgische geschiedenis. Het werd ingericht als militair hoofdkwartier van het Belgisch leger, wat het strategische belang van de site in oorlogstijd onderstreepte.
Na de Tweede Wereldoorlog kwam het domein in publieke handen. Eerst werd het eigendom van de gemeente Sint-Andries, waarna het vanaf 1971 overging naar de stad Brugge. In deze periode werd het omliggende gebied ingericht als recreatie- en natuurgebied, waardoor het kasteel zijn oorspronkelijke residentiële functie definitief verloor en deel werd van een bredere publieke groenstructuur.
In 2004 werd het kasteel verkocht aan een particuliere eigenaar, die een volledige restauratie liet uitvoeren. Het gebouw kreeg daarbij een nieuwe bestemming en werd omgedoopt tot Château de Beausart. De gelijkvloerse verdieping werd ingericht als restaurant en feestzaal, terwijl de bovenverdiepingen werden ingericht als privévertrekken en hotelkamers. Deze herbestemming gaf het kasteel tijdelijk een nieuw leven en een commerciële invulling.
In 2009 wisselde het kasteel opnieuw van eigenaar. Bij deze overdracht kreeg het gebouw zijn oorspronkelijke naam terug. Sindsdien kende het echter geen duurzame herbestemming meer. Vandaag staat het kasteel er enigszins verlaten en troosteloos bij, als stille getuige van zijn lange en gelaagde geschiedenis, in afwachting van een nieuwe toekomst die opnieuw betekenis kan geven aan deze historische plek.