Kasteel Allart werd in het begin van de 19de eeuw opgetrokken als buitenverblijf voor de familie De Brabander-Cottignies. Het gebouw werd ontworpen in laat-classicistische stijl, een architectuurstroming die in die periode bijzonder geliefd was bij de gegoede burgerij en de hogere middenklasse. Het kasteel fungeerde aanvankelijk als landhuis, bedoeld voor ontspanning en seizoensverblijf buiten de stad, en weerspiegelde de esthetische voorkeuren en het maatschappelijke aanzien van zijn eerste eigenaars.
In 1870 kwam het domein in handen van Louis Sioen, arts en consul van België, woonachtig in het Noord-Franse Tourcoing. Als invloedrijk figuur binnen de Frans-Belgische economische en diplomatieke kringen zag hij het kasteel als een waardige uitbreiding van het familiale patrimonium. Met deze aankoop verankerde hij zijn familiebezit ook aan de Belgische zijde van de grens. Louis Sioen was de grootvader van Georges Allart, een Franse industrieel en ingenieur, die later een bepalende rol zou spelen in de verdere ontwikkeling van het domein.
In 1909 erfde Georges Allart het kasteel en vestigde hij zich er permanent. Met zijn intrek brak een nieuwe fase aan in de geschiedenis van het landgoed. Allart beschikte over zowel de financiële middelen als de artistieke ambitie om het kasteel aan te passen aan de smaak en het comfort van de vroege 20ste eeuw. Reeds in 1910 liet hij een ingrijpende verbouwing en uitbreiding uitvoeren. Het oorspronkelijke hoofdgebouw werd grondig gerenoveerd, terwijl de zijvleugels werden verhoogd om extra woon- en ontvangstruimten te creëren.
Een opvallend element van deze verbouwingscampagne was de toevoeging van een hoektorentje in art-nouveaustijl. Dit sierlijke accent vormde een subtiele maar duidelijke breuk met het strenge classicisme van het oorspronkelijke gebouw en weerspiegelde de vernieuwende esthetiek die rond de eeuwwisseling opgang maakte. Daarnaast werden verschillende dienstgebouwen opgetrokken, die het functioneren van het domein als volwaardig landgoed ondersteunden.
Parallel met de architecturale ingrepen werd ook het omliggende terrein aanzienlijk uitgebreid. Georges Allart voegde ongeveer twee hectare grond toe aan het domein en liet er een Engels landschapspark aanleggen. Dit park, met zijn slingerende paden, open graspartijen en zorgvuldig geplaatste boomgroepen, versterkte het statige karakter van het kasteel en creëerde een harmonieuze overgang tussen architectuur en natuur. De aanleg van het park paste binnen een bredere traditie waarbij kastelen niet langer louter als verdedigbare of gesloten entiteiten werden opgevat, maar als esthetisch geïntegreerde woonlandschappen.
Na het overlijden van Georges Allart in 1962 brak een periode van stilstand aan. Het kasteel verloor zijn bewoners en bleef gedurende meer dan drie decennia verlaten. Gebrek aan onderhoud leidde tot geleidelijk verval, wat het voortbestaan van het gebouw ernstig bedreigde. Deze periode van leegstand is illustratief voor de bredere problematiek waarmee vele private kastelen in de tweede helft van de 20ste eeuw werden geconfronteerd.
Pas tegen het einde van de jaren 1990 kwam hierin verandering, toen de familie Guillemyn het domein verwierf en het kasteel grondig liet restaureren. Met respect voor de historische architectuur en het landschappelijk karakter werd het gebouw opnieuw in ere hersteld en aangepast aan hedendaags wooncomfort. Ook de vijvertuinen en het park kregen opnieuw aandacht, waardoor het domein zijn samenhang en uitstraling herwon.
Vandaag is kasteel Allart, samen met de omliggende vijvertuinen, eigendom van notaris Vincent Guillemyn, die het kasteel tevens als privéwoning bewoont. Daarmee heeft het domein opnieuw een residentiële functie gekregen, en blijft het een waardevolle getuige van de evolutie van het landelijke wonen, van classicistisch buitenhuis tot verfijnd landgoed, gedragen door meer dan twee eeuwen geschiedenis.