In 1737 werd de Ieperse adellijke familie Keingiaert via erfenis eigenaar van de heerlijkheid Geluveld, een leen dat ressorteerde onder de baronie van Ingelmunster. Deze verwerving betekende het begin van een langdurige en bepalende band tussen de familie Keingiaert en Geluveld. Kort na de overdracht liet Albert-Joseph Keingiaert een kasteel oprichten in de nabijheid van de dorpskern. Dit gebouw groeide uit tot het centrum van de familiebezittingen en vormde voortaan het administratieve en residentiële hart van de heerlijkheid.
Na het overlijden van Albert-Joseph volgde zijn zoon Louis-Bruno Keingiaert hem in 1786 op als heer van Geluveld. Louis-Bruno had eerder een militaire loopbaan uitgebouwd als kapitein in het Spaanse leger, een carrière die getuigt van de internationale oriëntatie van de adel in de achttiende eeuw. In 1788 werd hij in de adelstand verheven en verkreeg hij het recht om de toevoeging “de Gheluvelt” aan zijn familienaam te voeren. Naast zijn adellijke status speelde Louis-Bruno ook een prominente rol in het lokale bestuur. Gedurende vele jaren bekleedde hij functies als burgemeester en schepen van Geluveld en bleef hij actief in het gemeentelijk bestuur tot 1822.
Na het overlijden van zijn echtgenote Marie-Josephe-Colette, gravin de Lens, in 1835 en zijn eigen overlijden in 1847 ging het kasteel over op hun jongste zoon, François-Bruno Keingiaert de Gheluvelt. Ook hij zette de bestuurlijke traditie van de familie voort en bekleedde gedurende lange tijd het ambt van burgemeester van Geluveld. Onder zijn bewind bleef het kasteel een centrale plaats innemen binnen het maatschappelijke en politieke leven van de gemeente.
De Eerste Wereldoorlog betekende een dramatische breuk in de geschiedenis van Geluveld en zijn kasteel. De familie Keingiaert week tijdens het conflict uit naar Monte-Carlo, waar zij over eigendommen beschikte. Tijdens de vier oorlogsjaren werd Geluveld vrijwel volledig verwoest, evenals het kasteel, dat geen stand hield tegen het oorlogsgeweld. Deze vernietiging maakte een einde aan het oorspronkelijke achttiende-eeuwse gebouw.
In 1926 werd gestart met de heropbouw van het kasteel. Het nieuwe gebouw werd opgevat als een verbeterde reconstructie van het oorspronkelijke kasteel. Het betrof een rechthoekige constructie van zeven traveeën en twee bouwlagen, geflankeerd door twee vierkante torens. In vorm en opzet sloot het nauw aan bij zijn voorganger, maar met aanpassingen die inspeelden op hedendaagse comfort- en bouwnormen.
Een bijzonder hoofdstuk in de geschiedenis van Geluveld en het kasteel werd geschreven in het interbellum. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1921 stond jonkvrouw Léonie Keingiaert de Gheluvelt aan het hoofd van een eenheidslijst. Zij werd daarmee de eerste vrouwelijke burgemeester van België, een mijlpaal in de nationale politieke geschiedenis. Léonie bleef ongehuwd en bleef tot haar overlijden een invloedrijke figuur binnen de gemeente en de familie.
Bij haar overlijden in 1966 schonk jonkvrouw Léonie Keingiaert de Gheluvelt haar volledige vermogen, inclusief het kasteel, aan de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België. Deze vereniging bleef eigenaar tot 1999, toen het kasteel werd verkocht aan industrieel Koen Deprez-Moulin. Daarmee brak opnieuw een nieuwe fase aan in de lange geschiedenis van het kasteel van Geluveld, dat tot op vandaag een stille getuige blijft van adellijk leven, lokaal bestuur en maatschappelijke verandering.