De geschiedenis van het kasteeldomein van Zonnebeke is onlosmakelijk verbonden met de Augustijnenabdij en de heerlijkheid Van Rolleghem. Vanaf de 12de eeuw tot het einde van het ancien régime bepaalden deze twee instellingen in belangrijke mate het politieke, economische en maatschappelijke leven van de heerlijkheid Zonnebeke.
De Augustijnenabdij, die in de eerste helft van de 12de eeuw werd gesticht, groeide door schenkingen, aankopen en het verwerven van cijnzen uit tot een van de voornaamste grondbezitters in de streek. Naast haar religieuze opdracht bouwde de abdij een aanzienlijke wereldlijke macht uit. De heren van Rolleghem bezaten het kasteel en de heerlijkheid, die gedurende eeuwen een belangrijke machtsfactor vormden. De abdij streefde er geleidelijk naar ook deze heerlijkheid onder haar gezag te brengen. Aan het einde van de 17de eeuw slaagde zij erin het kasteel en de heerlijkheid Van Rolleghem te verwerven. Kort daarna werd het middeleeuwse kasteel afgebroken en werden de omliggende landerijen opgenomen in het uitgebreide abdijdomein. Hierdoor verenigde de abt zowel de geestelijke als de wereldlijke macht over een groot deel van Zonnebeke. Deze situatie bleef bestaan tot de afschaffing van het ancien régime tijdens de Franse Revolutie.
Na de annexatie van de Zuidelijke Nederlanden door revolutionair Frankrijk werden vanaf 1794 alle kerkelijke bezittingen genationaliseerd. De goederen van de Augustijnenabdij werden verbeurd verklaard en als zogenaamde "zwarte goederen" of nationale goederen openbaar verkocht. In 1797 werd het abdijdomein aangekocht door Jean-Baptiste Delaveleye, een Parijse handelaar van Kortrijkse afkomst. De abdij- en parochiekerk maakten geen deel uit van deze verkoop.
Tijdens het eerste kwart van de 19de eeuw werden vrijwel alle voormalige abdijgebouwen gesloopt, slechts twee belangrijke gebouwen bleven bewaard: de monumentale abtswoning, opgetrokken in classicistische stijl en later ingericht als buitenverblijf of kasteeltje, en de imposante abdijhoeve uit 1671, die haar oorspronkelijke landbouwfunctie bleef behouden.
Een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het domein begon in 1841, toen de Ieperse familie Iweins het voormalige abdijgoed verwierf. Onder Emmanuel Henri Iweins onderging het domein tijdens de tweede helft van de 19de eeuw een ingrijpende verfraaiing. De bestaande classicistische abtswoning werd uitgebreid met een imposante neogotische vleugel, geheel volgens de romantische smaak van die tijd. Ook het park werd heraangelegd als landschapspark met kronkelende wandelwegen, sierbeplantingen en een centrale vijver. Aan de rand van het park verrees een opvallende neogotische muziekzaal, die door tijdgenoten werd omschreven als "een Ieperse Lakenhal in het klein" vanwege haar rijke architecturale uitwerking.
De Eerste Wereldoorlog bracht een abrupt einde aan deze bloeiperiode. Tijdens de Derde Slag om Ieper of de Slag bij Passendale (1917) bevond Zonnebeke zich midden in het frontgebied. Het volledige dorp werd, samen met het kasteeldomein, nagenoeg volledig vernield door de aanhoudende artilleriebeschietingen. Van het kasteel, de muziekzaal, de parkgebouwen en de beplanting bleef nauwelijks iets overeind. De familie Iweins-Vanbiervliet was tijdens de oorlog uitgeweken naar Aubervilliers, nabij Parijs. Reeds in de zomer van 1919 keerde de familie terug naar Zonnebeke. Bij gebrek aan een bewoonbare woning vestigden zij zich voorlopig in twee woonwagens die op het domein waren geplaatst en tot een bescheiden verblijf waren ingericht.
Omstreeks 1924 werd begonnen met de wederopbouw van het kasteel. Daarbij koos men niet voor een reconstructie van het verdwenen 19de-eeuwse gebouw. Het nieuwe kasteel werd op een andere locatie binnen het domein opgetrokken, ten zuiden van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en aan de westzijde van de vijver. Het ontwerp werd toevertrouwd aan de Brugse architect T. Raison, die een volledig nieuw kasteel ontwierp in een eclectische stijl met traditionele invloeden. Daarmee kreeg het domein een totaal ander architecturaal uitzicht dan vóór de oorlog.
Na de Tweede Wereldoorlog bleef het kasteel eigendom van de familie Iweins. Emmanuel Henri Iweins overleed op 4 februari 1957, nauwelijks een jaar na het overlijden van zijn echtgenote. Zijn ongehuwde dochter Denise Iweins bleef het kasteel bewonen, maar door de hoge onderhoudskosten en de beperkte bewoning ging het gebouw geleidelijk achteruit.
Op 15 januari 1980 verwierf de gemeente Zonnebeke het volledige kasteeldomein, bestaande uit het kasteel, de dienstgebouwen, de conciërgewoning en het ongeveer elf hectare grote park met vijver. Dankzij deze aankoop kon het domein behouden blijven voor het publiek en kreeg het een nieuwe culturele en toeristische bestemming.
Na een grondige restauratie werd het kasteel ingericht als het Memorial Museum Passchendaele 1917. Het museum belicht de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog en in het bijzonder de Slag bij Passendale, die internationaal bekendstaat als een van de bloedigste veldslagen van het Westfront.
De historische en architecturale waarde van het domein werd officieel erkend op 27 maart 2009, toen het kasteel, de straatmuur met toegangspoort, de conciërgewoning, de dienstgebouwen en de vijver als beschermd monument werden opgenomen in de Vlaamse inventaris van het onroerend erfgoed. Vandaag vormt het kasteeldomein, samen met het Memorial Museum Passchendaele 1917 en het omliggende park, een van de belangrijkste historische en toeristische erfgoedsites van de Westhoek. Het domein getuigt zowel van de eeuwenlange invloed van de Augustijnenabdij als van de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog en de daaropvolgende wederopbouw van Zonnebeke.