Op de plaats waar vandaag het kasteel van Duras staat, bevond zich oorspronkelijk een middeleeuwse waterburcht van de graven van Duras, waarvan de stichting traditioneel wordt gesitueerd in het jaar 1102. Deze burcht speelde een belangrijke rol in het feodale landschap van Haspengouw en maakte deel uit van een netwerk van versterkte sites die het gezag van de lokale adel moesten waarborgen. Door de eeuwen heen verloor de middeleeuwse burcht echter haar militaire betekenis en raakte zij geleidelijk in verval.
Het huidige kasteel van Duras werd gebouwd tussen 1787 en 1789, in een periode die werd gekenmerkt door politieke onrust en maatschappelijke omwentelingen. Het werd opgetrokken te midden van een uitgestrekt en zorgvuldig aangelegd domein en vormt een markant voorbeeld van de classicistische bouwstijl aan het einde van het ancien régime. De bouw werd besteld door de adellijke familie Van der Noot, een van de meest invloedrijke geslachten van Brabant. Tot dit geslacht behoorde onder meer Hendrik van der Noot, die een prominente rol speelde in de Brabantse Omwenteling en tot de belangrijkste grootgrondbezitters van zijn tijd werd gerekend. Het optrekken van een dergelijk monumentaal kasteel in de schaduw van de naderende Franse Revolutie getuigde van groot zelfvertrouwen en een uitgesproken representatiedrang.
Het ontwerp van de voorgevel en de bijgebouwen werd toevertrouwd aan de uit Dinant afkomstige architect G. Henry. Hij koos voor een sobere maar monumentale Toscaanse stijl, gekenmerkt door strakke lijnen, klassieke verhoudingen en een ingetogen elegantie. Henry was geen onbekende in aristocratische kringen en stond ook in voor de renovatie van het kasteel van Laken, wat zijn reputatie als architect van prestigieuze residenties bevestigt. De architectuur van Duras weerspiegelt het classicistische ideaal van orde, harmonie en rationaliteit, passend bij de verlichte denkbeelden van het late achttiende-eeuwse Europa.
In 1902 werd het kasteel bijna volledig in de as gelegd door een zware brand. Dankzij de inzet en middelen van de eigenaars werd echter onmiddellijk gestart met de heropbouw, waarbij het oorspronkelijke uitzicht zo getrouw mogelijk werd gereconstrueerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef het kasteel opmerkelijk genoeg gespaard van inkwartiering door de Duitse bezetter, een zeldzaamheid in deze regio. Aan het einde van de oorlog, in 1945, werd het domein echter alsnog zwaar getroffen toen een Duitse V1-raket doelbewust insloeg op het kasteel. Verschillende vertrekken raakten ernstig beschadigd en delen van het gebouw werden opnieuw onbruikbaar.
Reeds in 1948 werd het kasteel erkend als beschermd monument, een vroege erkenning van zijn uitzonderlijke historische en architecturale waarde. Tussen 1960 en 1962 volgde een grootschalige restauratiecampagne, uitgevoerd met steun van de Belgische staat en onder impuls van graaf van Liederkercke. Deze restauratie had tot doel het kasteel opnieuw zijn classicistische allure te geven en zowel de structurele als esthetische schade van eerdere verwoestingen zorgvuldig te herstellen.
Vandaag wordt het kasteel van Duras beheerd door de graven Etienne en Bertrand de Liedekerke, erfgenamen van hun tante Henriette d’Oultremont. Met grote toewijding zetten zij zich in voor het behoud en de valorisatie van het domein. Het kasteel wordt regelmatig opengesteld voor uiteenlopende evenementen, waaronder culturele activiteiten, bedrijfsbijeenkomsten, concerten, huwelijken en familiale feesten. De opbrengsten van deze activiteiten worden integraal aangewend voor het onderhoud en de instandhouding van het kasteel, zodat dit uitzonderlijke voorbeeld van Haspengouws erfgoed ook voor toekomstige generaties bewaard kan blijven.