Het château-ferme van Izier kent een lange en boeiende geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. In die tijd was Izier een heerlijkheid die afhankelijk was van Durbuy, zelf onderdeel van het hertogdom Luxemburg. De strategische ligging van Izier maakte het tot een belangrijk punt binnen het netwerk van verdedigingsstructuren die de streek moesten beschermen.
De oudste kern van het domein is de middeleeuwse woontoren, die naar schatting uit de veertiende of vijftiende eeuw dateert. Deze toren, ongeveer dertien meter hoog, maakte deel uit van de verdedigingslijn van Durbuy. Zijn massieve muren en beperkte toegangen weerspiegelen de onzekere tijden waarin hij werd opgetrokken. De oorspronkelijke ingang bevond zich niet op de begane grond, maar op de eerste verdieping. Dat was een gebruikelijke veiligheidsmaatregel in die periode: men kon de toegang enkel bereiken via een houten loopbrug die in geval van gevaar eenvoudig kon worden verwijderd.
In de loop van de zestiende en zeventiende eeuw werd de woontoren uitgebreid tot een versterkte boerderij, een zogenaamd château-ferme. Deze constructie combineerde de functies van woonplaats, landbouwbedrijf en verdedigingswerk. De boerderij werd geflankeerd door drie torens die samen met de ommuring een gesloten binnenplaats vormden, kenmerkend voor versterkte hoeves uit die tijd.
De eerste bekende eigenaars waren de gebroeders Sarter, die in de bronnen worden vermeld als meesterssmeden en leenheren van Izier. Hun positie toont aan dat de site niet alleen een militair of agrarisch belang had, maar ook een economische rol speelde in de regio. In de daaropvolgende eeuwen wisselde het goed verschillende keren van eigenaar. Het kwam achtereenvolgens in handen van de families Fraipont, Maisières en Rahier, die elk hun stempel op het domein drukten.
Ondanks de aanpassingen die in de loop der eeuwen werden aangebracht, bleef het château-ferme zijn historische karakter grotendeels behouden. De harmonieuze combinatie van middeleeuwse verdedigingsarchitectuur en vroegmoderne landbouwfunctie maakt het tot een bijzonder waardevol getuigenis van het rurale erfgoed in de Ardennen. In 1974 werd het geheel officieel opgenomen op de monumentenlijst, wat de erkenning bevestigde van zijn historische en architectonische betekenis voor de streek rond Durbuy en het voormalige hertogdom Luxemburg.