Het domein van Les Épioux, met een oppervlakte van ruim 1.700 hectare, vormt een indrukwekkend geheel van bossen, meren en valleien in het hart van de Ardennen. Het dankt zijn ontstaan en ontwikkeling volledig aan de metaalnijverheid die hier tussen het midden van de zestiende en de negentiende eeuw tot grote bloei kwam. De streek kende in die periode een intense industriële activiteit, waarin hoogovens, smederijen en houtskoolproductie centraal stonden. Het domein groeide uit tot een belangrijk economisch centrum dat de ijzer- en staalnijverheid in de regio ondersteunde.
Het château des Épioux werd rond 1650 gebouwd als residentie voor de eigenaars van de hoogovens die op het domein actief waren. Het sobere gebouw in Ardense stijl weerspiegelt de functionele en robuuste geest van de industriële context waarin het ontstond, maar bezit tegelijk een zekere elegantie door zijn evenwichtige verhoudingen en harmonieuze inplanting in het landschap. In 1730 werd het kasteel grondig gerestaureerd, waarna het onder Louis Zoude, een invloedrijke industrieel, in 1878 een belangrijke wijziging onderging: de toren werd verhoogd, wat het silhouet van het gebouw zijn huidige aanblik gaf.
De grote vijvers die het domein kenmerken, werden aangelegd om hydraulische energie te leveren aan de hoogovens en smederijen. Deze kunstmatige meren, die zich uitstrekken naar het noorden en oosten van de vallei van de Semois, getuigen van het vernuft en de schaal waarop men destijds natuurlijke hulpbronnen aanwendde voor industriële doeleinden.
Tussen 1862 en 1871 kreeg het château een opmerkelijke bewoner: prins Pierre Bonaparte, neef van keizer Napoleon I. Zijn verblijf bracht tijdelijk een zekere luister en politieke betekenis aan het domein, al bleef de omgeving in essentie een industrieel en landelijk gebied.
Na de neergang van de ijzerindustrie in de negentiende eeuw verloor Les Épioux geleidelijk zijn economische functie. Het domein kwam uiteindelijk in het bezit van het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW) van Bergen, dat het via erfpacht ter beschikking stelde van de provincie Luxemburg. Het kasteel, dat lange tijd gebruikt werd door de universiteit van Gembloux als onderzoekscentrum voor bosbouw en natuurbeheer, kwam in de late twintigste eeuw in onbruik.
Vandaag is het château des Épioux in vervallen staat en wacht het op een nieuwe bestemming. Het domein zelf wordt beheerd door de Afdeling Natuur en Bos van het Waalse Gewest, die de uitgestrekte wouden en waterpartijen als belangrijk natuurgebied beschermt.