Het kasteel van Nokere, gelegen in de beschutte vallei van de Hollebeek, heeft zijn oorsprong vóór de zestiende eeuw en vormt een belangrijk voorbeeld van continu adellijk grondbezit in Zuid-Oost-Vlaanderen. Doorheen de eeuwen was het domein achtereenvolgens in handen van diverse vooraanstaande adellijke families, waaronder de geslachten van Gavere de Schorisse, Claerhout, Croy, d’Ollehain, van Vichte, de Gras, de Ghellinck en Casier. Deze opeenvolging van eigenaars weerspiegelt zowel dynastieke allianties als bredere sociaal-politieke verschuivingen binnen de regionale adel.
De oorspronkelijke waterburcht van de heren van Nokere werd in 1596 door brand verwoest, in een periode van politieke en militaire onrust die samenhing met de nasleep van de Spaanse Furie en de bredere context van de Tachtigjarige Oorlog. Het kasteel werd later heropgebouwd door Mathieu-Xavier de Ghellinck, die in 1727 de heerlijkheid Nokere verwierf en het domein opnieuw tot een representatieve residentie uitbouwde. Deze heropbouw markeert een overgang van een primair defensieve structuur naar een residentieel kasteel, aangepast aan de woon- en representatiebehoeften van de achttiende-eeuwse adel.
Tussen 1773 en 1783 werd het kasteel verder uitgebreid met de bouw van twee zijvleugels, waardoor het zijn huidige classicistische vorm kreeg. De architectuur wordt gekenmerkt door een strakke en consequente symmetrie, een duidelijke pilasterordonnantie en een centraal fronton. De decoratieve vormentaal vertoont invloeden uit de klassieke oudheid, met verwijzingen naar Griekse en Pompeiaanse motieven, aangevuld met gestileerde natuurlijke elementen. Deze combinatie van vormelijke soberheid en verfijnde decoratie is typerend voor de Lodewijk XVI-stijl, die in deze periode ook in de Zuidelijke Nederlanden ingang vond.
Sinds 1946 is het kasteel eigendom van de familie Casier. Onder hun impuls werd vooral het interieur grondig gerestaureerd, met respect voor de historische structuur en afwerking. Daarnaast werd het omliggende park gedeeltelijk heraangelegd in Franse stijl, in overleg met de gerenommeerde tuinarchitect René Pechère, die bekendstaat om zijn harmonieuze integratie van historische tuinprincipes in een hedendaagse context.
In de onmiddellijke omgeving van het kasteel bevinden zich meerdere historische dienstgebouwen die het ensemble vervolledigen. Tot deze bijgebouwen behoren een zeventiende-eeuws poortgebouw, waarin de grafsteen van Jacob van Gavere is ingemetseld, en een koetshuis dat een waardevolle collectie achttiende- en negentiende-eeuwse rijtuigen herbergt. Dit zogenoemde rollend erfgoed is jaarlijks toegankelijk voor het publiek op de tweede zondag van juli, tijdens de Nokerse Zomerfeesten, en vormt een belangrijk onderdeel van de ontsluiting van het historische domein.