Op dit historische domein, gelegen aan een oude Scheldearm, bevinden zich de resten van een van de oudste burchten van Vlaanderen. De site neemt een uitzonderlijke plaats in binnen de vroegmiddeleeuwse geschiedenis van het graafschap. Reeds in de 9de eeuw fungeerde hier een versterkte residentie van de Frankische koningen. Een oorkonde van Karel de Kale vermeldt expliciet zijn aanwezigheid op deze plek in het jaar 864, wat erop wijst dat de burcht toen deel uitmaakte van het koninklijk domein van het tweede Frankische vorstenhuis. De ligging aan de Schelde verleende het complex zowel strategisch als economisch belang, aangezien de rivier een cruciale verkeers- en handelsas vormde.
In de loop van de middeleeuwen evolueerde de burcht tot het centrum van de heerlijkheid Petegem. In 1286 werd deze heerlijkheid verkocht aan Gwijde van Dampierre, graaf van Vlaanderen. Onder zijn bewind werd de bestaande versterking grondig aangepast en uitgebouwd tot een volwaardig kasteel, dat niet alleen een defensieve rol vervulde, maar ook diende als representatieve residentie. Het kasteel symboliseerde de grafelijke macht in de regio en speelde een belangrijke rol in het lokale bestuur en de controle over het Scheldeverkeer.
De echtgenote van Gwijde van Dampierre liet omstreeks dezelfde periode, ongeveer een kilometer stroomafwaarts langs de Schelde, de abdij van Sint-Klara stichten, beter bekend onder de naam Beaulieu. Deze vrouwenabdij groeide uit tot een belangrijk religieus en economisch centrum en bleef bestaan tot het einde van de 18de eeuw, toen zij tijdens de Franse Revolutie werd opgeheven. De aanwezigheid van zowel een grafelijk kasteel als een invloedrijke abdij onderstreept het belang van Petegem als machts- en cultuurlandschap in de middeleeuwen.
Na eeuwen van gebruik en geleidelijke achteruitgang raakte het middeleeuwse kasteel uiteindelijk in verval. In de 19de eeuw werd, op korte afstand van de oude burcht, een nieuw kasteel opgetrokken. In 1847 gaf baron August Pycke de Peteghem opdracht tot de bouw van deze residentie, die werd ontworpen door architect François Coppens. Het nieuwe kasteel werd uitgevoerd in neorenaissancestijl, een stijl die in die periode populair was bij de adel en hogere burgerij en die verwees naar de grandeur van de renaissancearchitectuur.
Het gebouw kenmerkt zich door zijn symmetrische opbouw, verfijnde gevelcompositie en zorgvuldig uitgewerkte raamomlijstingen. De binnenruimten werden harmonieus geordend en aangepast aan het wooncomfort en de representatieve functies van de 19de eeuw. Bij de aanleg van het omliggende park werd bewust rekening gehouden met het historische karakter van het domein. Oude bomen en bestaande landschapselementen bleven behouden, waardoor het nieuwe kasteel werd ingebed in een omgeving die de lange geschiedenis van de site weerspiegelt.
Vandaag heeft het domein een nieuwe bestemming gekregen als thuishaven van de Golf- & Countryclub Oudenaarde. Het uitgestrekte parklandschap, doorsneden door de kronkelende Schelde en omgeven door eeuwenoude bomen, vormt het decor voor twee 18 holesgolfbanen. Zo blijft het domein, ondanks zijn hedendaagse functie, een levend landschap waarin meer dan duizend jaar geschiedenis tastbaar aanwezig is.