In 1873 werd in Lebbeke een nieuw kasteel opgetrokken in opdracht van notaris Pierre Emile De Blieck. De bouw van het kasteel kadert in de 19de-eeuwse traditie waarbij welgestelde burgers en notabelen zich een statige residentie lieten oprichten die hun maatschappelijke positie en culturele aspiraties weerspiegelde. Het ontwerp werd toevertrouwd aan Eduard Bouwens, stadsarchitect van Dendermonde, die het gebouw vormgaf in een evenwichtige en sobere neoclassicistische stijl. Door zijn strakke symmetrie, duidelijke geleding en klassieke proporties kreeg het kasteel een waardige en tijdloze uitstraling, die aansloot bij de heersende architecturale smaak van de tweede helft van de 19de eeuw.
In 1895 kwam het domein in handen van de invloedrijke brouwersfamilie Du Bois-Haems, die in de regio een belangrijke economische en politieke rol speelde. Onder hun eigenaarschap bleef het kasteel zijn functie als representatieve residentie behouden. Een nieuwe en ingrijpende bouwfase volgde in 1913, toen Armand Pierre Du Bois-Verwilghen, brouwer en zoon van Leo Du Bois, het domein liet verfraaien. Leo Du Bois was niet alleen een vooraanstaand industrieel, maar ook burgemeester en senator, wat het aanzien van de familie verder versterkte.
Armand Pierre Du Bois-Verwilghen liet het bestaande kasteel aanpassen aan de esthetische opvattingen van het begin van de 20ste eeuw. Het bordes en de kasteeltoren werden uitgebreid, waardoor de monumentaliteit van het gebouw werd versterkt. Daarnaast werd een elegante belvedère toegevoegd, die het kasteel een meer uitgesproken en herkenbaar silhouet gaf. Deze ingrepen zorgden voor een duidelijke stilistische verrijking en verleenden het gebouw een nieuw karakter, waarin het oorspronkelijke neoclassicistische concept werd gecombineerd met meer decoratieve en verfijnde elementen.
Ook het interieur weerspiegelt deze gelaagde bouwgeschiedenis. De inrichting combineert de ingetogen elegantie van het neoclassicisme uit het einde van de 19de eeuw met invloeden van de art nouveau, die rond de eeuwwisseling aan populariteit won. Deze stijlvermenging komt tot uiting in de vormgeving van het schrijnwerk, de decoratieve afwerking en de aandacht voor ambachtelijke details, wat het interieur een bijzondere artistieke waarde verleent.
In 2002 werd het kasteeldomein officieel beschermd als monument, waarmee de historische, architecturale en esthetische betekenis ervan werd erkend. Het domein omvat naast het kasteel zelf ook een ommuurde kasteeltuin en een koetshuis met oranjerie, die samen een coherent en waardevol geheel vormen. Vandaag wordt het kasteel gebruikt als locatie voor uiteenlopende evenementen en personeelsfeesten. Dankzij deze hedendaagse invulling blijft het erfgoed bewaard en toegankelijk, terwijl het domein een nieuwe rol vervult binnen het maatschappelijke en culturele leven van de regio.