Reeds in de vroege middeleeuwen ontwikkelde Leeuw zich tot een belangrijke heerlijkheid binnen het hertogdom Brabant. Bestuurlijk ressorteerde zij onder de machtige heerlijkheid Gaasbeek, die in deze regio een centrale rol speelde in het feodale bestuur en de militaire organisatie. De zetel van de heerlijkheid Leeuw werd in 1515 ondergebracht in een kasteel dat later bekend zou worden als Coloma. Daarmee werd het domein het administratieve en juridische centrum van de heerlijkheid.
In de zestiende eeuw was het kasteel eigendom van de familie van meester Lenaert van den Hecke, een invloedrijke figuur binnen het Brusselse politieke leven tijdens het laatste kwart van die eeuw. Van den Hecke bekleedde verschillende functies in de stedelijke administratie en stond in nauw contact met de hogere bestuurskringen van de Zuidelijke Nederlanden. Onder zijn bewoning vervulde het kasteel zowel een residentiële als een bestuurlijke functie, wat typerend was voor adellijke en patricische domeinen uit deze periode.
Het huidige kasteel van Coloma ontleent zijn naam aan de familie Coloma, die het domein in de achttiende eeuw bezat en er haar stempel op drukte. Architecturaal vormt het gebouw een sprekend voorbeeld van de overgang van een middeleeuwse versterkte burcht naar een meer comfortabel en representatief huis van plaisantie. De kern van het complex gaat terug tot de vijftiende eeuw, maar werd doorheen de daaropvolgende eeuwen aangepast aan veranderende woonnoden en esthetische opvattingen.
Het kasteel heeft een vrijwel vierkante plattegrond en wordt gekenmerkt door vier eveneens vierkante hoektorens. Deze torens zijn elk bekroond met peervormige daken, een opvallend en elegant silhouet dat het verdedigende karakter van het gebouw verzacht. De volledige omwalling door een slotgracht herinnert aan de oorspronkelijke defensieve functie, al werd deze gaandeweg eerder een statussymbool dan een militair noodzakelijke voorziening.
Doorheen de eeuwen fungeerde Coloma als residentie voor verschillende adellijke families, die het gebouw telkens aanpasten aan de heersende smaak en comforteisen. In de twintigste eeuw kreeg het kasteel een ingrijpend andere bestemming en werd het ingericht als pensionaat. Deze educatieve functie bleef behouden tot 1972. Na de sluiting raakte het gebouw echter in verval, en zowel het kasteel als het omliggende domein werden jarenlang onvoldoende onderhouden.
Een keerpunt kwam in de jaren 1980. In 1982 verwierf het Vlaams Gewest het park, waarmee het landschappelijke en historische belang van het domein officieel werd erkend. Twee jaar later, in 1984, kocht de gemeente Sint-Pieters-Leeuw het kasteel zelf aan. Een grondige restauratie volgde, waarbij zowel de architecturale waarde als de historische gelaagdheid van het gebouw zorgvuldig werden gerespecteerd.
Na deze restauratie kreeg het kasteel een nieuwe publieke functie. Het werd ingericht als gemeentelijk cultureel centrum en bood tevens onderdak aan de diensten Cultuur en Toerisme. Daarmee werd Coloma opnieuw een plaats van ontmoeting en uitstraling, zij het in een hedendaagse context.
Vandaag vormt het kasteel van Coloma, omgeven door een internationaal gerenommeerde rozentuin, een levend monument dat de lange en veelzijdige geschiedenis van Sint-Pieters-Leeuw weerspiegelt. Het domein verenigt middeleeuwse wortels, adellijke wooncultuur en modern gemeenschapsleven tot een harmonieus geheel dat zowel historisch als landschappelijk van uitzonderlijke waarde is.