Op de plaats waar vandaag het kasteel van Attenrode-Wever staat, bevond zich reeds in de 15de eeuw een versterkte hoeve, bekend onder de naam ’t Hof van Boeslinter. Deze omgrachte hofstede fungeerde als agrarisch en bestuurlijk centrum binnen het lokale feodale landschap. De eerste gekende eigenaar was Jan van Boeslinter, die zijn naam aan het goed naliet. In de daaropvolgende eeuwen wisselde het domein meermaals van eigenaar en kwam het onder meer in handen van Peter van Grieken, waarna het bekendstond als ’t Hof van Grieken. Deze naamsverandering weerspiegelt de toen gebruikelijke praktijk waarbij heerlijkheden en hoeven hun benaming ontleenden aan de familie die er het gezag uitoefende.
In de 18de eeuw kwam het goed in bezit van Gabriel-Michiel-Frans de l’Escaille, heer van Amours (1706–1780), die tevens het ambt van hoofdmeier van Tienen bekleedde. Zijn verwerving van het domein betekende een nieuwe fase in de ontwikkeling ervan, waarbij het agrarische karakter werd gecombineerd met adellijke residentiële functies. Door huwelijksverbintenissen ging het domein nadien over naar de adellijke familie de Turck, die het bezit verder consolideerde en uitbreidde, geheel in overeenstemming met haar maatschappelijke status.
In de eerste helft van de 19de eeuw liet Emanuel-Ambroos J. de Turck de Kersbeeck (1786–1863) op het terrein een omvangrijke pachthoeve oprichten. Deze hoeve vormde het economische hart van het domein en verving oudere gebouwen die inmiddels verouderd waren geraakt. Tegen het einde van de 19de eeuw besloten zijn kinderen, Theodore, Louis en Sylvie de Turck, tot een grondige heroriëntatie van het domein. De pachthoeve werd afgebroken en op dezelfde plaats verrees het eerste bouwvolume van het huidige kasteel, waarmee het domein definitief het karakter van een adellijke residentie aannam. Rond 1910 werd een eerste vleugel toegevoegd, gevolgd door een tweede uitbreiding omstreeks 1930. Door deze opeenvolgende bouwcampagnes kreeg het kasteel zijn huidige neorenaissancistische verschijningsvorm, die bewust refereert aan de architecturale tradities van de 16de en 17de eeuw.
Het kasteel vervulde niet alleen een residentiële functie, maar speelde ook een belangrijke rol in het lokale bestuur. In de 19de en vroege 20ste eeuw leverde de familie meerdere burgemeesters van Attenrode-Wever, wat de sterke verwevenheid tussen adellijk grondbezit en gemeentelijke macht illustreert. Tot deze burgemeesters behoorden onder meer baron Louis de l’Escaille (1819–1825), baron Théodore de Turck de Kersbeeck (1891–1905), baron Lodewijck de Turck de Kersbeeck (1905–1914), baron Karel de Turck de Kersbeeck (1914–1919) en jonkheer Paul de l’Escaille de Lier (1927–1936). Het kasteel fungeerde in deze periode als een zichtbaar symbool van bestuurlijke continuïteit en lokaal gezag.
Architecturaal is het kasteel opgetrokken in baksteen, verlevendigd door het gebruik van zandsteen voor hoeklijsten, speklagen en de plint. De gevels worden bekroond door trapvormige topgevels waarin dakvensters zijn geïntegreerd. De vensters zijn overwegend voorzien van kruismonelen, terwijl de kleinere vensters een stenen dwarsbalk op driekwart hoogte vertonen, een motief dat aansluit bij de renaissancistische vormentaal. Centraal in het bouwvolume verheft zich een achthoekige toren, herkenbaar aan de steigergaten onder de spits. De toren is afgewerkt met kleine dakvensters en een lantaarn, bekroond door een peervormige top, wat het silhouet van het kasteel een markant en herkenbaar karakter geeft.
Het omliggende park vormt een wezenlijk onderdeel van het domein en herbergt verschillende waardevolle en oude bomen. Opvallend is de monumentale moerascypres aan de vijver, evenals een oude magnolia op het gazon voor het kasteel en een tulpenboom tussen de overige parkbeplanting. Deze elementen dragen bij tot het landschappelijke en esthetische karakter van het domein en getuigen van een zorgvuldige aanleg en langdurig beheer.
Tot op heden wordt het kasteel van Attenrode-Wever bewoond door leden van de familie de l’Escaille. Daarmee blijft de historische band tussen het gebouw en zijn adellijke eigenaars bewaard, en vormt het kasteel een levend voorbeeld van continuïteit binnen het Vlaamse adellijke en landschappelijke erfgoed.