Kasteel Sint-Sauveur, idyllisch gelegen in een landelijk domein langs de Molenbeekvallei, vindt zijn oorsprong rond het jaar 1800. Het werd opgericht door de Brusselse handelaar Guillaume Horis en zijn echtgenote Jeanne Marie Parijs, die hier een statig maar ingetogen buitenverblijf lieten bouwen. Het landhuis werd uitgevoerd in een sobere classicistische stijl, die aansloot bij de esthetische voorkeuren van de gegoede burgerij aan het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw. Het domein bood zijn eigenaars rust en afstand van het stedelijke leven, in een landschap dat toen nog sterk agrarisch van karakter was.
Aan het einde van de negentiende eeuw brak een nieuwe ontwikkelingsfase aan. In 1890 werd Aloïs Joseph Bernard Schmedding eigenaar van het domein. Rond 1900 liet hij het kasteel uitbreiden met verschillende bijgebouwen, waarmee het residentiële karakter werd versterkt en het domein functioneel werd aangepast aan de noden van een grotere huishouding. Deze ingrepen veranderden het uitzicht van het oorspronkelijke landhuis slechts beperkt, maar vormden wel de basis voor latere, ingrijpendere uitbreidingen.
Een beslissend keerpunt kwam in 1929, toen het kasteel werd aangekocht door de Franse kloosterorde les Soeurs de Sauveur et de la Sainte Vierge. Deze congregatie was in 1903 uit Frankrijk gevlucht als gevolg van de antiklerikale wetgeving van de regering-Combes, die religieuze orden hun bezittingen ontnam en hun onderwijs- en zorgactiviteiten aan banden legde. Na een eerste vestiging in Sint-Jans-Molenbeek vonden de zusters in Sint-Sauveur een geschikte locatie om hun religieuze en sociale missie verder uit te bouwen.
Onder het beheer van de zusters onderging het domein een grondige transformatie. In 1930 en opnieuw in 1936 werden omvangrijke uitbreidingen gerealiseerd, waardoor het oorspronkelijke kasteel uitgroeide tot een volwaardig kloostercomplex. Het bebouwde volume en de oppervlakte namen aanzienlijk toe, met nieuwe vleugels die functionele ruimtes boden voor gemeenschapsleven, gebed en zorg. Het classicistische landhuis werd zo geïntegreerd in een groter geheel, waarin architectuur en religieuze bestemming nauw met elkaar verweven raakten.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het domein opgeëist door de Duitse bezetter, wat het kloosterleven tijdelijk verstoorde. Tegen het einde van de oorlog verbleven er achtereenvolgens Canadese en Britse troepen, wat opnieuw een breuk betekende in het dagelijkse gebruik van het complex. Na de bevrijding keerden de zusters terug en heroriënteerden zij hun activiteiten, met een steeds sterkere nadruk op zorgverlening.
In de naoorlogse periode evolueerde het domein geleidelijk tot een rust- en verzorgingsinstelling. Deze zorgfunctie bleef behouden en werd verder uitgebouwd, ook toen het religieuze karakter van de gemeenschap afnam. Vandaag is het voormalige kasteel en kloostercomplex bekend als Woon- en Zorgcentrum De Verlosser. Daarmee vervult Sint-Sauveur nog steeds een maatschappelijke rol, waarbij het historische erfgoed wordt verbonden met hedendaagse zorg en dienstverlening, in continuïteit met een traditie die meer dan twee eeuwen teruggaat.