Kasteel La Motte werd aan het einde van de achttiende eeuw opgetrokken naar een ontwerp van de gerenommeerde architect Laurent-Benoît Dewez, een van de voornaamste vertegenwoordigers van het neoclassicisme in de Zuidelijke Nederlanden. Hij bouwde het kasteeltje in opdracht van zijn schoonouders, Pieter-Jozef Mertens en Petronelle Servaes. In het ontwerp komen Dewez’ typische stijlkenmerken duidelijk tot uiting: een strikte symmetrie, architecturale soberheid en een heldere, evenwichtige compositie die rust en rationaliteit uitstraalt.
De eerste gekende eigenaar van het domein was baron de Coulemont de Waterleet, burgemeester van Sint-Ulriks-Kapelle, die in 1848 wordt vermeld. In de daaropvolgende decennia verloor het kasteel echter geleidelijk zijn uitstraling. Door opeenvolgende eigendomsoverdrachten en het uitblijven van grondig onderhoud raakte het gebouw in verval en werd het nooit meer volledig hersteld naar zijn oorspronkelijke achttiende-eeuwse staat.
In 1957 kwam Kasteel La Motte in handen van graaf Herbert Visart de Bocarmé. Tijdens deze periode werden ingrijpende verbouwingen uitgevoerd: de stalvleugel en de aangrenzende boerderij werden ingericht als woonruimten. Hoewel deze aanpassingen het kasteel een nieuwe functie gaven, gingen ze ook gepaard met een gedeeltelijk verlies van het oorspronkelijke neoclassicistische karakter. In deze toestand bleef het gebouw bewaard tot de gemeentelijke overname.
Het gemeentebestuur van Dilbeek verwierf Kasteel La Motte in 1981 met de duidelijke ambitie om het historische ensemble te restaureren en toegankelijk te maken voor het publiek. De restauratie werd uitgevoerd in drie opeenvolgende fasen, in samenwerking met de Vlaamse Gemeenschap. In januari 1996 werd de rechtervleugel voltooid, in maart 1999 volgde het hoofdgebouw en in december 2005 werd ook de linkervleugel afgewerkt.
Na de voltooiing van deze langdurige restauratie kreeg Kasteel La Motte een nieuwe culturele bestemming als bijhuis van het Cultureel Centrum Dilbeek. Zo werd het voormalige buitenverblijf van de achttiende-eeuwse elite opnieuw verankerd in het lokale gemeenschapsleven en kreeg het een hedendaagse functie als levend erfgoed, dat de architecturale en maatschappelijke geschiedenis van de streek tastbaar houdt.