Te midden van een uitgestrekte parktuin van ongeveer vier hectare rijst het neogotische kasteel van Kersbeek op als een markant baken in het Hagelandse landschap. Het kasteel werd omstreeks 1890 gebouwd in opdracht van Béla de Timary, zoon van een Hongaarse revolutionair die na de mislukte opstand van 1848 zijn toevlucht zocht in België. Béla zelf groeide uit tot een goed geïntegreerde figuur binnen de Belgische elite. Zijn huwelijk in 1888 met Léontine de Wolff van Moorsel betekende zijn toetreding tot de Belgische adel en vormde de aanzet tot de uitbouw van het domein in Kersbeek-Miskom.
Het kasteel werd opgevat als een elegant zomerverblijf in neogotische stijl, passend binnen de romantische architectuurstromingen van het einde van de 19de eeuw. Het park werd aangelegd als een landschappelijke tuin, waarin open graspartijen, boomgroepen en zichtassen het kasteel een schilderachtig kader gaven. Hoewel Béla de Timary vermoedelijk vooral in Brussel verbleef, bleef zijn betrokkenheid bij de gemeente groot. Tussen 1904 en 1916 was hij burgemeester van Kersbeek-Miskom, waarmee het kasteel ook een bestuurlijke en symbolische rol kreeg binnen de lokale gemeenschap.
In de loop van de 20ste eeuw wisselde het domein verschillende keren van eigenaar. Telkens werd het kasteel aangepast aan de noden en smaak van zijn bewoners, zonder zijn neogotische karakter te verliezen. Deze opeenvolging van adellijke en notabele eigenaars weerspiegelt de sociale geschiedenis van het gebouw, dat fungeerde als residentie, ontmoetingsplaats en statussymbool.
Een nieuwe fase begon in 1975, toen het kasteel werd aangekocht door de familie Raskin-Van Lancker. Met grote zorg en respect voor het erfgoed ondergingen zowel het gebouw als het park een grondige renovatie. Gedurende meer dan dertig jaar werd het kasteel een geliefde locatie voor huwelijksvieringen en ontvangsten, waarbij het romantische karakter van de neogotische architectuur ten volle tot zijn recht kwam. Uiteindelijk werd het domein verkocht aan Nederlandse investeerders.
Vandaag blijft het kasteel van Kersbeek een indrukwekkend voorbeeld van laat-19de-eeuwse neogotiek en een tastbare herinnering aan de verwevenheid van internationale politieke omwentelingen, lokale bestuursgeschiedenis en landschappelijke schoonheid. Het vormt een stille, maar veelzeggende getuige van een periode waarin persoonlijke levensverhalen en architecturale ambitie elkaar op unieke wijze kruisten.