Volgens de beschikbare historische gegevens gaat het kasteel van Kerkom terug op een abdijhoeve die in de dertiende eeuw werd opgericht door de abdij van Inde te Corneli-Münster, een invloedrijke benedictijnerabdij in de omgeving van het huidige Aken. Deze hoeve maakte deel uit van een netwerk van landbouwuitbatingen waarmee de abdij haar economische basis veiligstelde. De ligging in de vruchtbare Velpevallei was daarbij geen toeval en onderstreept het agrarische belang van het domein in de middeleeuwen.
In 1641 kwam een belangrijke wending tot stand, toen de abdijhoeve werd overgedragen aan meester Denis Van den Berghe, secretaris van de stad Tienen. Vanaf dat moment werd het goed bekend onder de naam ‘Hof van Kerchem’. Gedurende de daaropvolgende eeuwen bleef het domein in particuliere handen en kende het verschillende eigenaars, die het karakter van de hoeve geleidelijk aan aanpasten aan de woon- en comforteisen van hun tijd.
Een beslissende transformatie vond plaats in 1877, toen het domein werd aangekocht door Edouard Martens, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij liet het bestaande woonhuis verbouwen en verfraaien, waardoor het geheel het uitzicht kreeg van een residentieel kasteel. Na zijn overlijden ging het domein in 1902 over op zijn zoon Charles Martens, die de ontwikkeling voortzette. Hij liet een deel van de oude hoevegebouwen slopen en breidde het kasteel verder uit, waardoor het meer grandeur en samenhang kreeg.
In 1917 werd ook de omliggende parkaanleg grondig aangepakt. Het park werd heraangelegd in laatlandschappelijke stijl naar een ontwerp van tuinarchitect Jean Galoppin, wat het domein een meer open en schilderachtig karakter verleende dat aansloot bij de toenmalige esthetische opvattingen. Bij de verdeling van de erfenis in 1965 werd echter een deel van het kasteel afgebroken, een ingreep die het oorspronkelijke ensemble gedeeltelijk aantastte.
Vandaag is het kasteel van Kerkom, zorgvuldig gerestaureerd en harmonieus ingebed in het landschap van de Velpevallei, eigendom van de familie De Clercq-Meeûs. Het domein weerspiegelt opnieuw de rust, waardigheid en historische gelaagdheid die het door de eeuwen heen heeft opgebouwd en vormt een discreet maar waardevol getuigenis van het regionale erfgoed.